zaterdag 26 december 2015

Tweede kerstdag

Ja, 't is tweede kerstdag en het duurt ook niet meer zo lang of het einde van 2015 is aangebroken. Beste muziek van 2015? Twee titels: Bob Dylan met 'Shadows in the Night en Adele met '25'.

Waarom vieren we kerst? Dat was ooit de geboorte van Jezus Christus, nu zo'n 2020 jaar geleden; de jaartelling die we hebben klopt niet helemaal. Het lijkt alsof God dit jaar meer en meer pass is geworden. Iemand voor een oude generatie Nederlanders of een bende losgeslagen extremisten. Maar is dit wel echt zo? Nee, ik heb gisteren een deel van de dag in de kerk doorgebracht waar nog steeds gevierd werd dat Jezus Christus zo'n 2020 jaar geleden.

Weke muziek draaide ik de afgelopen dagen. Niet veel en al helemaal niet veel kerstmuziek; ik heb niet veel met kerstmuziek. Toch is er een nummer dat er voor mij de afgelopen dagen tussen uitsprong.

Enfin, allemaal nog een fijne tweede kerstdag gewenst.    

donderdag 17 december 2015

'Jazzy klassiek'

Vandaag is het de 245ste geboortedag van Beethoven. Hoe weet ik dat? Nou ja, ik durf het bijna niet te zeggen, maar door Google. Google heeft namelijk een 'Doodle' ter ere van hem ontworpen. Misschien geeft deze kennis me nu wel aanleiding om vandaag naar muziek van Beethoven te luisteren.

Ik luister niet veel naar klassieke muziek, dat heb ik nooit gedaan. Maar er begint de afgelopen tijd verandering in te komen. Is klassieke muziek een voorbeeld van muziek die je moet leren kennen? Net als dat je koffie moet leren drinken. Eén ding weet ik zeker: opera zal wel nooit aan mij besteed zijn. Maar de pianowerken van wat men de romantiek noemt, begin ik al langzamerhand te kennen. Misschien komt dit wel omdat je dit als een vroege voorloper van jazz zou kunnen zien. Wie goed luistert, vindt een aantal, soms veel raakvlakken. Een paar weken terug schreef ik een stukje over Chopin en Jazz. Dat je relatief gemakkelijk van een stuk van Chopin een jazz of bluesstuk kunt maken. Dat kan met muziek van Beethoven ook. Kijk dit filmpje maar.


Ik weet ook bijna zeker dat het vroeger helemaal niet zo gek was om op muziek van grote componisten te improviseren. Ik weet ook bijna zeker dat de grote componisten zelf improviseerden. Ik zie het al voor me: Bach op een orgel die een beetje aan het 'pingelen' is. Enfin, ik laat mijn fantasie de loop.

Feit is dat er niet zo gek veel verschil is tussen jazz en klassieke muziek. Gershwin was een componist die zich op de grens van deze twee stijlen begaf. Zijn meesterwerk 'Rhapsody in Blue' bewijst dit wel. Conclusie is dus dat eigenlijk iedere jazzliefhebber zich in de klassieke muziek zou moeten verdiepen.





vrijdag 11 december 2015

Gedachten over Dylan #41: Donkere ogen...

Daarnet kwam het nieuws tot me dat 'Music on Vinyl' beslist heeft om Dylans album 'Empire
Burlesque' uit te brengen. Zeer waarschijnlijk dat ik deze elpee aan me voorbij zal laten gaan. Ik heb immers 'Empire Burelesque' al op cd en elpee en ik maak er geen geheim van dat dit album nou niet bepaald een juweeltje in mijn ogen is. Dylan sloeg de plank met dit album wat mij betreft mis, met uitzondering van afsluiter 'Dark Eyes'. Dit nummer is zeer zeker een juweeltje, maar om die elpee nou speciaal te kopen voor één nummer.

'Dark Eyes', letterlijk vertaald donkere ogen. Donkere ogen die staren.Waar dacht Bob aan toen hij dit nummer schreef? Wat bedoelt hij met die donkere ogen? Wat hij precies bedoelt met die donkere ogen zullen we waarschijnlijk nooit te weten komen. Maar wat maakt dit uit? Ieder nummer van Dylan is het waard om een eigen interpretatie aan te geven.

'Dark Eyes' doet me denken aan het boek 'Misdaad en Straf' van Dostojevski dat ik aan het lezen ben. Misschien wel het beste boek uit de moderne literatuur. Waarom? Omdat 'Misdaad en straf' in de eerste paar honderd bladzijden een donker boek is. Over moord en schuldgevoel. Ik identificeer die donkere ogen nu met het donkere wat beschreven wordt in het boek. Het is niet waarschijnlijk dat Dylan aan dit boek dacht toen hij 'Dark Eyes' schreef, maar soms is het goed om de fantasie de vrije loop te laten. Je zou Dostojevski een realistische filosoof kunnen noemen. Maar wel een realist die durft weg te dromen in fictie. Zou je Dylan ook kunnen beschrijven als een realistische filosoof die weg droomt niet in fictie, maar in gedichten?    
 
 

zondag 6 december 2015

Op de draaitafel #51: 25 - Adele

Het is inmiddels ruim twee weken geleden dat Adele met haar nieuwe album kwam en de muziekwereld eventjes op z'n kop zette. Ik had gedacht dat ik in die twee weken heel vaak naar '25' zou luisteren, maar eerlijk gezegd bleef het bij maar een aantal keer. Heb ik haar album genoeg geluisterd om hem volledig te laten bezinken? Heb ik genoeg details gehoord om een oordeel te kunnen vellen? Ik weet het niet, maar ik kan in ieder geval mijn indruk van het album hier beschrijven.

Ik had niet zulke hoge verwachtingen toen ik de vrijdag dat het album uitkwam, begon te luisteren. Na de twee kleine meesterwerkjes '19' en '21' leek het me een hele opgave voor de nog jonge artiest om aan dit niveau te voldoen. De enige mogelijkheid leek mij om een compleet nieuw soort album neer te zetten. Dat werkte ook met '21', wat een wereld van verschil met '19' is. En inderdaad, ook '25' is een wereld van verschil ten opzichte van '21' en daardoor heeft Adele wat mij betreft weer een meesterwerkje neergezet.

Oké, misschien zal '25' niet alle records breken die '21' heeft gebroken en misschien is het album wel niet zo goed als '21'. Maar wat maakt dat uit? '21' was er al en is er nog steeds. Een tweede '21' had volgens mij niet gewerkt. En eerlijk gezegd, ik vind '19' stiekem net iets beter dan '21'. Feit is dat '25' niet te vergelijken is met zijn voorgangers. Er is meer ruimte voor een positieve kant, maar ook voor wat elektronische invloeden. Er is ruimte voor nummers die er tussen uit springen en niet lijken op de rest van de nummers. En dat is volgens mij de kracht van het nieuwe album: het album is één geheel, maar ieder nummer is weer compleet anders.

Het album kent een paar 'kippenvel momentjes'. Bij mij deed dit moment zich voor het eerst voor bij 'I Miss You'. Een donker nummer met een hoop geluid. Een ijzersterke intro die het kippenvel over mijn rug liet gieren. Een ander 'kippenvel momentje' bracht 'Million Years Ago' voort. Een nummer wat iets wegheeft van een mooie Franse chanson. Een kaal nummer met alleen de stem en gitaar, meer niet. Puur en echt.

Toch heeft het album naar mijn mening ook een wat minder nummer: 'Send My Love (To Your New Lover). Waar ik op de rest van de album de elektronische invloed ontzettend kan waarderen, slaat het hier de plank mis. Dit soort nummers horen wat mij betreft niet thuis in het oeuvre van Adele, passen niet bij haar unieke stem. Maar niet getreurd, dit nummer is dan ook het enige wat me niet aan het album zint.

Wat is de draagkracht van het album? Hoe kan het ook anders, de stem. Die prachtige stem. We hebben een Billie Holiday van deze tijd. En daar mogen we, aangezien de erbarmelijke staat waar muziek deze tijd in verkeerd, trots op zijn.  Die stem is zo mooi, zo mooi! Die stem brengt een verhaal, haar levensverhaal. Waar veel mensen zich denk ik mee kunnen identificeren.

'25' past wat mij betreft perfect in het rijtje van '19' en '21'. Drie albums die niet met elkaar te vergelijken zijn, maar toch op een rare manier weer op elkaar lijken. '25' is een album waar veel invloeden, uit allerlei kanten op te horen zijn. Een album waarop ieder nummer compleet anders is, maar alle nummers bij elkaar toch één ijzersterk geheel vormen. Maar bovenal is '25' een album wat gewoon mooi is om naar te luisteren.. Waar je met iedere vezel in je lijf van kunt genieten...

Cijfer:8,5

 

   

dinsdag 1 december 2015

Beste lezers,

Ik heb de afgelopen tijd een aantal beloftes gedaan om meer te gaan schrijven. Beloftes die ik niet waar heb gemaakt, mijn excuses hier voor. Ik heb al eens eerder verteld dat ik bezig ben met een filosofisch boek te schrijven en dat hier veel tijd in gaat zitten. Mijn doel met dat  boek is eigenlijk in de eerste plaats persoonlijk. Om de zin van het leven te ontdekken, waar ik voor sta en waarom ik daar voor sta. Alle 'schrijfuurtjes' gaan in dat boek zitten en dit blog moet daar het onderspit van delven. Ik neem me voor om meer te gaan schrijven, maar ik kan niet zeggen hoe vaak. Veel berichten laten zich leiden door de tijd die ik heb en waar ik op dat moment aan moet denken. En eerlijk gezegd, ik moet de afgelopen tijd weinig aan muziek denken. Waar komt dat vandaan? De reden is mij ook onbekend.

Weet dat dit blog nog zo lang als het kan door blijft gaan en dat ik zoveel mogelijk tijd erin zal steken.

Om toch nog een muzikale draai aan dit bericht te geven een nummer van Louis Armstrong en Duke Ellington. Ik draaide gisteren een plaat waar dit nummer bij hoort en, zoals met veel nummers van deze twee artiesten, werd ik geraakt. Hierbij deel ik het dus met jullie..

donderdag 19 november 2015

Een rumoerige week

Ik had me nog wel zo voorgenomen om meer te gaan schrijven en inmiddels is het al weer een week terug sinds het laatste bericht. Maar ja, de afgelopen week was ook niet de meest rustige week van het afgelopen jaar. Zeg maar gerust de meest rumoerige week van het jaar. En denk dat jullie dan wel snappen dat ik het over die verschrikkelijke aanslagen heb. Daarbij komt ook nog dat ik de afgelopen dagen een beetje ziek was. En gisteren ben ik echt ziek geworden.

De afgelopen dagen zat ik iedere dag geboeid te lezen in de Volkskrant. En door dat lezen ben ik een stuk wijzer geworden over de aanslagen in Parijs en Beirut. Maar ook over het gedachtegoed wat achter de radicalisering van jongeren zit. De kloof tussen allochtoon en autochtoon moet kleiner worden, dat is mijn mening. En we moeten vooral niet de grenzen dicht doen en stoppen met het opnemen van vluchtelingen. Vluchtelingen vluchten juist voor dezelfde soort mensen als die de aanslagen plegen. Bovenal moeten we  ons vooral niet laten leiden door angst, al is het niet verkeerd om angst te voelen. En dat is het enige wat ik er op dit platform over kwijt wil; het is namelijk geen politiek getinte blog.

Maandag luisterde ik naar 'At Folsom Prison' van Johnny Cash. En dat is het enige album wat ik deze week luisterde. Mijn hoofd stond niet zo naar muziek. Al ben ik wel van mening dat muziek in deze rare tjden een groot troostmiddel kan zijn.


Natuurlijk heb ik ook maar het nieuwe nummer van Adele geluisterd. Wat een prachtig nummer, naar mijn mening dan. Ik kan me voorstellen dat veel mensen Adele als popmuziek beschouwen. En popmuziek is, zeker in deze tijd, niet altijd de meest mooie muziek. Maar Adele is uniek, onderscheidt  zich van de anderen. En dat is belangrijk om te doen als artiest; uniek zijn. Morgen komt het nieuwe album van haar uit. Ik twijfel er niet aan dat dit weer een klein meesterwerkje is.

Inmiddels heb ik 'Slow Train Coming' opgezet. Door de sporadische aanwezigheid van muziek de afgelopen dagen, is mijn verlangen ernaar toch wel groot. En dit album is toch wel een album waar ik veel van houd. Van de muziek, maar ook van de boodschap. Ik ben de afgelopen tijd weer veel bezig met mijn geloof. Ik ben ook weer begonnen met de bijbel te lezen. Je hebt een aantal leesplannen die je kunt volgen. Ik heb er eentje gekozen waarmee je de bijbel in een jaar tijd uit hebt. Iedere dag lees ik wat uit het oude en nieuwe testament. En sinds dat ik begonnen ben met het volgen van dat leesplan, lees ik ook iedere dag één of twee psalmen. Psalmen waren in de tijd dat ze geschreven zijn liederen. Boven een psalm staat vaak op de wijs van dat en dat lied of voor de koorleider. Veel psalmen zijn geschreven door David, de koorleider Asaph, de kinderen van Korach, Salomo. Zelfs Mozes heeft een psalm geschreven. Ik realiseer me steeds dat als ik een psalm lees eigenlijk een liedtekst lees. In de gemeente waar ik naartoe ga zijn er ook een aantal psalmen waar een melodie onder is gezet en die we zingen. Op de basisschool leerde ik zelfs iedere week uit een boekje een psalm uit mijn hoofd. Ik moet dat boekje nog ergens hebben. De bedoeling hiervan was dan dat als ik van de basisschool afging, ik alle psalmen uit mijn hoofd kende. In veel kerken wordt uit datzelfde boekje als waar ik uit geleerd heb gezongen.  Mijn kennis van de psalmen is nu erg roestig. Ik zie nu een mooie kans om die kennis weer op te pakken. Niet dat ik iedere psalm uit mijn hoofd ga leren; ik ben van mening dat dit niet helemaal de bedoeling is van zowel de psalmen als de bijbel. Maar wel om al die psalmen, het zijn er 150, weer eens te lezen. En ik moet zeggen, er zitten ontzettend veel prachtige teksten tussen.

maandag 9 november 2015

Gedachten over Dylan #40: De dagen na het concert en 'The Cutting Edge'

Het was dit weekend en vandaag vooral afkicken van het concert van vrijdag. En eigenlijk kwam het besef dat ik Dylan echt heb gezien zondag pas en daarmee ook de behoefte om nog een concert te bezoeken. Dat zit er de komende helaas denk ik niet meer in. Misschien de volgende keer als Dylan naar Nederland komt, wat waarschijnlijk over twee jaar is. Waar zal hij dan spelen? Carré is een prima zaal vind ik. Een groot voordeel was ook dat ik kon zitten. Bij het vorige concert had ik eerst twee à drie uur in de rij gestaan en toen nog twee uur bij het concert. De pijn in mijn benen voelde ik toen wel na afloop van het concert.

Gisteren luisterde ik naar 'Bringing it all Back Home' met oog op de nieuwe 'Bootleg Series'. Het zal nog wel even duren voordat ik die in mijn bezit heb. Ik ben namelijk helemaal blut en moet dus eerst sparen. Normaal gezien ben ik tegen het downloaden van muziek, maar kon het toch niet laten om het dit keer de 'Collector's Edition' te downloaden. Inmiddels zijn de eerste 6 nummers aan mijn oren gepasseerd. 'The Collector's Edition' kan ik sowieso nooit kopen en het zou zonde zijn als ik deze schat aan muziek aan mijn oren liet voorbij gaan. Ik twijfel welke versie ik zal kopen, de deluxe versie met 6 cd's of de elpee versie met 3 lp's en 2 cd's. Ik heb meer met elpees dan cd's, maar door de elpee versie te kopen ontzeg ik mezelf een hoop nummers. Aan de andere kant, als ik de cd versie koop heb ik weliswaar meer nummers om te beluisteren, maar ontzeg ik mezelf de kwaliteit van vinyl. Eerst maar eens sparen en dan zie ik het wel. Eerst moet ik maar eens genieten van de gedownloade 'Collector's Edition'. 20 uur aan muziek van Dylan. Ik heb nog een hoop voor de boeg.

20 uur aan muziek. Dat betekent dat Dylan in twee jaar tijd minstens 20 uur in de studio heeft gestaan. Het is de vraag of die 20 uur ook echt alles is wat hij heeft opgenomen in die tijd. Ik denk dat er ook een hoop verloren is gegaan. Als dit zo is, zullen we deze opnames nooit horen. Wat een schat aan muziek is dan verloren gegaan. Aan de andere kant, wat een schat aan muziek is er bewaard gebleven. En wat ben ik blij dat ik daar naar mag luisteren. Dylan was in die tijd op één van zijn hoogtepunten. Hij stroomde over van de inspiratie. Dat is ook zeker te merken aan alle verschillende versies die van nummers bestaan. En soms lijkt de ene versie totaal niet op de andere.

Het is iets om je over te verwonderen. Bob Dylan, midden twintig, loopt over van de inspiratie en maakt drie ontzettend goede, legendarische albums. En de opnamesessie voor die albums hebben ook een hoop legendarisch outtakes en alternatieve takes voortgebracht. Wat voor een persoon was Dylan in die tijd? Een persoon met een muzikale visie. Iemand met een politieke visie? Ik vind dat je er voorzichtig mee moet zijn om Dylan iets politiek toe te dichten. Bob Dylan was en is voor mij in de eerste plaats muzikant.

 Enfin. Ik ga nog even door met luisteren. Nog 19,5 uur voor de boeg...

zaterdag 7 november 2015

6 november, Bob Dylan in Carré

Vier voor één 's nachts. Ik kom net terug vanuit Amsterdam. Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: Dylan was goed, erg goed, magnifiek. En ik heb het gevoel dat deze termen tekort schieten.

Rond zes uur stonden mijn vader en ik voor Carré. Ik mag met een beetje trots zeggen dat we de eerste in de rij waren. Om zeven uur ging de deur open. En daarmee scheidden onze wegen. Mijn vader sloeg af naar rechts, ik naar links. We zaten namelijk niet naast elkaar. Ik sprak even met de man en vrouw naast me. Zo heb ik toch nog wat over Dylan met iemand kunnen delen.

Precies om acht uur begon het concert. Dylan zette in met 'Things Have Changed'. Hetzelfde nummer als waar hij mee begon twee jaar geleden. Wat dacht ik toen? Niet veel meer dan wat een geweldige muziek en ik genoot vooral uitermate. Ik dacht niet veel na tijdens het concert. Ik was compleet onder de indruk van Dylan en zijn band. De setlist was hetzelfde als de afgelopen avonden. Een voordeel wat mij betreft. Niet alleen omdat het een steengoede setlist is, maar ook omdat de band  volledig op mekaar was ingespeeld. Ze wisten precies wat ze op welk moment moesten doen. Toch was er ook ruimte voor hier een daar wat geïmproviseer. Vooral Dylan deed dit op de piano. Het viel me op hoe goed Dylan eigenlijk piano kan spelen.

Wat me ook opviel was dat Dylan het merkbaar naar zijn zin had. Hij bewoog, danste bijna. En hier en daar kwam er even een grimas op zijn gezicht, liep hij naar achteren op het podium en genoot van de muziek. Om dan weer de microfoon te pakken en de volgende woorden te zingen. Hij was ontzettend goed bij stem. Hier en daar een krasje, maar dat mag van mij juist. En tijdens de aantal nummers van 'Shadows in the Night' zong hij loepzuiver. Je zou bijna zeggen dat hij echt een crooner is.

Het spel van Dylan, zowel op mondharmonica als op piano was geweldig. Van zeer hoog niveau. Hij zette ergens halverwege 'She Belongs to Me' een magnifieke mondharmonicasolo in. En ja hoor, daar kwam de kippenvel. Gek genoeg bleef het de rest van de avond weg. Het werd vervangen door een uiterste concentratie, een aantal trekjes op mijn gezicht en een zacht meegetik met het ritme.

Nummer voor nummer doorlopen heeft volgens mij niet zoveel zin. Dan zou ten eerste dit bericht veel te lang worden en ten tweede zou ik ieder nummer tekort doen. Want dit concert bevalt niet met woorden te beschrijven en dus kan ik alleen maar zeggen dat ik er geen woorden voor heb. Geen
 woorden heb voor hoe mooi het was, hoe sommige nummer me compleet wegbliezen en sommige me ontroerde. Een aantal nummer die voor mij er tussen uitsprongen: 'I'm a Fool to Want You', 'Tangled  up in Blue' met herschreven tekst, 'Autumn Leaves', 'Beyond Here Lies Nothin'' en 'Love Sick'. 'Love Sick' was de tweede en laatste toegift. Voor de toegift kreeg Bob en zijn band een daverend applaus en toen de toegift eenmaal voorbij was een staande ovatie. En een staande ovatie was het concert meer dan waard.

Na het concert kwamen mijn vader en ik Arie de Reus nog tegen. We wisselden een paar woorden over het concert. Mijn vader vroeg welk concert het mooiste was, dat van donderdag of vrijdag. Hij neigde meer naar donderdag zei hij, al vond hij dit concert ook prachtig.

Kortom: het concert was geweldig. Muziek van de bovenste plank. Alles klopte, er werd geen één foutje gemaakt. En Dylan genoot samen met de zaal. Hij genoot, en dat was mooi om te zien.

Het plan was om met de tram naar het Leidse plein te gaan en van daaruit de bus naar Schiphol te pakken en van daaruit de bus naar huis. Ik vroeg aan mijn vader of we niet even naar het Leidse plein konden lopen. Ik moest even alle adrenaline kwijt. We liepen samen door Amsterdam, namen nog even een kroketje bij de Febo. En toen was het wachten op de bus.

Enfin. Het was een prachtig concert.

woensdag 4 november 2015

Gedachten over Dylan #39: Dylan in Carré en het 'luisterlijstje'

Nog twee dagen en ik bevind me in Carré, om te luisteren naar mijn muzikale held Bob Dylan, als ik
hem zo mag noemen. Ter voorbereiding op het concert luister ik nu naar "Love &Theft". Een prachtig album waar ik veel te weinig naar luister. Eigenlijk komt Dylan in het algemeen te weinig langs. Ik heb nog twee dagen om me 'in te luisteren'. 'Tempest' en 'Shadows in the Night' moet ik sowieso luisteren. En wat nog meer? Ja, er is zo veel om uit te kiezen. Ik verlang, om het gedramatiseerd te zeggen, naar 'Saved'. En in de muziek laat ik me altijd meer leiden door mijn hart dan mijn verstand en dus komt dit album ook op het 'luisterlijstje'. Ik moet de setlist van de afgelopen concerten er even bij pakken en dan maak ik een selectie van albums en nummers.

Het is bijna onwerkelijk, zo dichtbij is het concert. Ik herinner me het nog goed. 30 oktober 2013, iets meer dan twee jaar geleden, stond Dylan in de HMH en ik mocht daar bij zijn. Wat een ongelooflijke indruk maakte dat concert toen op me. En ik twijfel er niet aan dat het concert wat gaat komen net zoveel indruk al dan niet meer indruk op me zal maken. Ik ben ontzettend blij dat Dylan een aantal nummer van zijn laatste plaat speelt. Dylan bewijst hiermee dat hij ook in de vocale jazzmuziek thuis is en ik vind dit verre van erg. Jazz is mijn muziek, daar maak ik geen geheim vind. En Dylan is voor mij de grootste muzikant, daar maak ik ook geen geheim van. Een combinatie van mijn muziek en mijn muzikant, als ik Dylan zo mag noemen, is een combinatie om van te dromen.

"Love & Theft" speelt rustig verder. Ik ben een fan van het recente werk van Bob Dylan. Zijn stem de muziek de nummers alles klopt. Hetzelfde geldt voor 'Time out of Mind', al is die niet meer zo recent, 'Modern Times', 'Together Through Life' en 'Tempest. 'Shadows in the Night' is weer een verhaal apart, maar minstens net zo goed. Nu ik de titel van 'Together Through Life' heb gedraaid voel ik ook de behoefte om die te luisteren; die komt er dus op het lijstje bij. 'Tempest', 'Shadows in the Night', 'Saved' en 'Together Through Life'. En eigenlijk moet 'Blood on the Tracks' ook nog aan het lijstje toegevoegd worden.

Welke numers zal Dylan vrijdag spelen? Volgt hij zijn setlist, die de afgelopen tijd toch wat veranderingen heeft doorgemaakt. Of gooit hij de boel volledig om en verrast hij ons? De setlist is ontzettend goed, maar een verrassing is ook nooit weg. Nee, ik zeg het verkeerd, wat Dylan ook speelt, hij zal me altijd verrassen. Zelfs al draai ik een album wat ik al honderden keren heb geluisterd, zelfs dan verrast hij me nog. 

Enfin, ik ga verder met luisteren. Wat voelt het goed om weer terug van weg geweest te zijn. En wat voelt het goed om weer over muziek en Dylan te schrijven...

maandag 2 november 2015

Mededeling

Ik ben jullie een uitleg verschuldigd. De afgelopen paar weken verschijnen niet veel berichten op dit blog. Dit komt absoluut niet door dat ik dit blog zat ben, of geen ideeën heb voor nieuwe berichten. Integendeel, dit blog behoort nog steeds tot één van de belangrijkste dingen in mijn leven en ik heb genoeg ideeën voor nieuwe berichten. Sinds een maand of twee ben ik bezig een boek te schrijven. Een boek over filosofie, waar theologie ook een grote rol in speelt. Hier gaat ontzettend veel tijd in zitten en hierdoor raakt mijn 'schrijversenergie', om het zo te noemen, op.

Ik heb me voorgenomen om meer tijd in dit blog te steken. Het duurt nog een hele tijd voordat het boek af is en verschijnt. Het boek is ook nog lang niet af, maar dit blog komt nu op de eerste plaats. In het weekend heb ik genoeg tijd om aan mijn boek te schrijven.

Enfin, dat is er uit. Jullie kunnen nu een hoop nieuwe berichten verwachten.

vrijdag 23 oktober 2015

Op de draaitafel #50: 'My Favorite Things' - John Coltrane

Het is alweer ruim drie maanden geleden sinds de laatste 'Op de draaitafel'. Die ging toen over het
album 'Tapestry' van Carole King. In die drie maanden tijd heb ik meer dan genoeg platen gekocht en over al deze albums zou ik een 'Op de draaitafel' kunnen schrijven. Daar ligt het dus niet aan dat het zo lang geduurd  heeft. Noem het een 'writersblock', al is het de vraag of een schrijver dat kan hebben of noem het een tekort aan zin. Ik richt me liever op de toekomst en ik kan jullie verzekeren dat daar een groot aantal 'Op de draaitafel' in zit.

Vandaag, als dit bericht af is waarschijnlijk gisteren, was ik in de nieuwe 'Fame' in Amsterdam. 'Fame' is in samenwerking gegaan met 'Mediamarkt' en heeft de kelder van een filiaal in Amsterdam gekregen. Ik moet zeggen, het heeft een deel van z'n vroegere charme verloren. Het 'big business sfeertje' wat de 'Mediamarkt' toch wel heeft, haalt het niet bij de sfeer die het eerdere filiaal had. Er was alles verdeel over een hele verdieping. Nu is al het aanbid in één grote kelder gezet. Maar aan aanbod geen gebrek en daar draait het uiteindelijk om. Daarbij komt dat een aantal elpees en cd's sterk afgeprijsd is.

Vandaag vond ik tussen de elpees 'My Favorite Things van John Coltrane. Eén van de jazzelpees die ik nog op m'n verlanglijstje had staan. Dit album wordt tot de grote drie van Coltrane gerekend. 'Blue Train', 'A Love Supreme' en 'My Favorite Things' zijn Coltrane's beste, althans als ik de critici moet geloven. Deze drie albums zijn van wereldklasse, maar bijna niet met elkaar te vergelijken. Het aparte of, beter gezegd, uitzonderlijke aan dit album is dat Coltrane op een aantal nummers sopraansax speelt waarmee hij op de hoes te zien is. Het verhaal gaat dat hij deze ooit van Miles Davis heeft gehad toen hij nog bij het wereldberoemde sextet van Davis zat. Het geluid van een sopraansax is, zoals de naam al doet vermoeden, hoger dan die van een altsax. Dat zorgt voor een andere, maar niet beter of slechtere sfeer dan de andere twee grote albums van Coltrane. Het tweede wat anders is, is dat het album geen zelfgeschreven werk van Coltrane bevat, maar hij heeft de nummers compleet naar z'n hand gezet. Als het ware een John Coltrane jasje erover heen gegooid.

Het album begint met titelnummer 'My Favorite Things' en daar kan ik al meteen een heel verhaal over vertellen. In eerste instantie zou je bij dit nummer aan de klassieke film 'The Sound of Music' denken. En dat nummer is het ook, maar in een totaal ander jasje gestoken. Coltrane wist van een in mijn ogen bekakt nummer een jazzklassieker te maken. De melodielijn is hetzelfde als die van het nummer in 'The Sound of Music, maar de sfeer en instrumentatie is compleet anders. Je zou het bijna niet meer herkennen. 13 minuten lang speelt en improviseert Colrane en de rest van zijn kwartet om de melodielijn heen.

Het tweede nummer is 'Ev'ry Time We Say Goodbye' geschreven door Cole Porter. Dit nummer behoort tot het rijtje jazzklassiekers. Het nummer is dan ook door een aantal grote namen als Ray Charles, Ella Fitzgerald en Chet Baker uitgevoerd. Coltrane's versie heeft iets speciaals, iets wat de andere versies niet hebben. Dat speciale zit in het spel van Coltrane. Het spel van Coltrane blijft over het algemeen niet binnen de lijntjes en zoekt de grenzen op. In dit nummer doet hij dat echter niet; het is aangenaam om naar te luisteren. Ik heb al meerdere malen verteld dat de jazzballads me het meeste aantrekken in de jazzmuziek. Dit nummer vind ik dan ook ontzettend mooi, misschien zelfs het beste nummer van de plaat.

Dit was het einde van kant één. Kant twee bevat twee nummers geschreven door George Gershwin. Gershwin was een klassiek componist. Veel van zijn nummers die staan bekend als jazznummers, terwijl ze juist 'bedoeld' zijn als klassieke of operanummers. Het meest voor de hand liggende voorbeeld is 'Summertime', wat geschreven is als nummer in de opera 'Porgy & Bess'. Kant één begint ook met 'Summertime'. Een originele versie en Coltrane zoekt hier wel de grenzen op. Het is indrukwekkend om te horen hoe hij door alle geïmproviseerde noten de melodielijn nog weet te behouden. Zijn spel snijdt af en toe het valse, maar wordt niet vals. Dat is het indrukwekkende en tegelijkertijd ook het mooie.

Het album sluit af met 'But Not for Me'. Weer een uptempo nummer met een imposant spel. Wat hier opvalt is ook het spel van pianist Mcoy Tyner. Zijn spel ondersteunt dat van Coltrane, maar zou ook op zichzelf kunnen staan. Na een minuut of vier krijgt Mcoy Tyner de kans om zijn spel van de beste kant te laten zien in een solo. Dit nummer is een goede afsluiter, een grande finale als het ware.

'My Fvaorite Things' is een indrukwekkend en mooi album,. Van begin tot eind bleef ik geboeid luisteren. Een album wat hort bij die paar jazzklassiekers die iedereen eigenlijk in z'n platenkast zou moeten hebben. Het is niet alleen een uitermate goed album, maar ook een goede voorbereiding op zijn latere werk waar hij echt de grenzen opzoekt en misschien wel overschrijdt in zijn freejazz periode vlak voor zijn dood. 'My Favorite Things' is een toegankelijk album waar ook wat minder toegankelijke momentjes opstaan, zoiets.

Cijfer: 9

zaterdag 10 oktober 2015

Twee stemmen

Gisteravond ben ik begonnen met de muziek van Billie Holiday. Misschien wel de beste zangeres die
ooit geleefd heeft. Je hebt een groot aantal zangers en zangeressen in de Jazz, denk aan: Nat King Cole, Ella Fitzgerald, Louis Armstrong, Frank Sinatra, Astrud Gilberto, maar Billie Holiday is toch echt een ander verhaal. De dynamiek, het krakende. Prachtig! Deze ochtend ben ik ook begonnen met haar muziek.

Gisteravond luisterde ik ook naar het album 'Chet' van Chet Baker. Tevens een prachtige muziek, al is zijn stem op dit album niet te horen. Chet Baker en Billie Holiday hebben wel het één en ander met elkaar gemeen. In de eerste plaats hun turbulente en moeilijke levensweg. Ook hun stemmen doen me gek genoeg aan elkaar denken. Een wereld van verschil; die van Billie Holiday is krakend en vol dynamiek, die van Chet Baker zuiver en rechtlijnig. Toch brengen ze hetzelfde gevoel over. Het gevoel van de jazz en blues. Het gevoel van geluk en tegenslag.

De muziek van Billie draait rustig door. Wat een stem, wat een muziek. Sommige muziek heeft dat, een immense schoonheid. Muziek die vol 'gevoel' zit. En die dat gevoel ook overbrengt aan de luisteraar.

Enfin, ik ga nog even door met luisteren en genieten.

 





dinsdag 6 oktober 2015

Gedachten over Dylan #38: het aftellen is begonnen

Nog een dag minder dan een maand en dan is het zover: het Bob Dylan concert in Carré. Althans het
middelste concert van de drie in Carré en het enige waarbij ik aanwezig zal zijn. Zover als het leek bij aankoop van het kaartje, zo dichtbij lijkt het nu. Want vliegt een maand niet zo voorbij? Ik ben begonnen met aftellen.

Ter voorbereiding op het concert moet ik nog een beetje luisterwerk doen. Natuurlijk de nummers van de vaste setlist, al zit daar de afgelopen dagen een hoop speling in, maar ook een hoop albums van Dylan. Ik luister de afgelopen tijd namelijk niet meer zo veel naar hem als voorheen. Dat is meerdere periodes zo geweest en na verloop van tijd gaat dat vanzelf weer over. Maar ik mag van mezelf niet zo vlak voor het concert niet veel naar hem luisteren. Ik moet weer helemaal 'Dylanproof' zijn als de eerste klanken klinken in Carré.

Ik zal vandaag beginnen met 'Oh Mercy', zonder speciale reden, buiten dan dat dit album zo ontzettend goed is. Voor mij misschien wel het beste album van Dylan, als ik die term zou willen gebruiken. Wat het komende dagen nog meer wordt, zie ik wel.

Het is natuurlijk ook aftellen tot de nieuwe 'Bootleg Series'. Al zit ik nu al met mijn handen in het haar hoe ik die ooit zal moeten bekostigen. Aan zoveel moois hangt ook een prijskaartje. De prijs op bol.com voor de 'normale' versie is nu €95,-, voor de ingekorte versie €20,-. Het is de vraag of de platenzaken en winkels deze prijs ook gaan hanteren.

Enfin, ik begin zo aan het luisteren naar 'Oh Mercy'. Luistert er nog iemand met me mee?


dinsdag 29 september 2015

Chopin en jazz

Het is bijna twee weken geleden sinds het vorige bericht wat ik op dit blog publiceerde. Dat is veel te lang. Ik heb ondertussen nog wel het een en ander te melden over muziek.

Ik heb meerdere malen verteld dat ik niet zo heel veel met klassieke muziek heb. Van opera krijg ik jeuk en met een clavecimbel moet je al helemaal niet aankomen. Toch kan ik niet zeggen dat ik niets met klassieke muziek heb. Ik ben immers een groot jazzfan en wie van jazz houdt, moet ook in zekere zin van klassieke muziek houden. Jazz is immers naauw verwant aan de klassieke muziek, voor blues geldt hetzelfde. Jazz en blues zijn allebei een mengeling van de afrikaanse klanken gemixt met de westerse.

Klassieke piano muziek heb ik wel iets mee. Sinds een paar dagen ben ik bezig om de pianowerken van Chopin te beluisteren. Mijn vader heeft boven op zolder een cdbox staan met de verzamelde pianowerken van Chopin. Hoor ik iets van jazz er in terug? In eerste instantie niet, maar wie goed luistert zal vast een hoop weten te vinden. Het is erg mooi, ontroerend zelfs. Al mis ik af en toe dat randje wat jazz en blues zo mooi maakt. Het buigen van de noten. Een 'blue note' zoals dat zo mooi heet.

De meeste van jullie zullen wel weten dat er een nieuwe 'Bootleg Series' aan zit te komen. Opnames van Dylan tijdens de opnamensessie voor zijn drie iconische albums uit de jaren-60, 'Bringing it all Back Home', 'Highway 61 Revisited' en natuurlijk 'Blonde on Blonde'. Verder heb ik er niet zoveel over te melden. Voor meer informatie verwijs ik naar de blog van Tom Willems, zie hier.

Het nummer 'Blue in Green' van Miles Davis spookt de afgelopen dagen door mijn hoofd. Ik ben een paar dagen gelden begonnen met dit nummer op de piano te spelen. Althans de richtlijnen van de noten; dit is namelijk een nummer wat bedoeld is om op te improviseren. Een paar noten waar veel mee gedaan kan worden. Het nummer doet me ook denken aan de pianowerken van Chopin. Het nummer roept hetzelfde gevoel op, zou bijna klassiek genoemd kunnen worden. Maar kent toch net

dat randje. Ja, dat randje, het valt lastig uit te leggen. Ik twijfel er niet aan dat de jazzliefhebbers wel snappen wat ik bedoel. Als ik het nummer goed onder de knie heb zal ik een filmpje op dit blog plaatsen, later meer.

Enfin, dat is deel één van de inhaalslag.


donderdag 17 september 2015

Gedachten over Dylan #37: Een avond in Japan

Een tijdje geleden heb ik beloof om weer meer ver Dylan te gaan schrijven. Toch is het daar niet van
gekomen de afgelopen tijd door meerdere factoren. Nu beloof ik echt om weer regelmatig over Dylan te aan schrijven. Eén keer per week moet makkelijk haalbaar zijn, misschien wel meer.

Gisteren was bracht ik even een bezoekje aan de lokale kringloop. In het verleden was dit een schat om tussen te zoeken. Nu is dit helaas veel minder. Het aantal is niet afgenomen, integendeel, maar de prijzen zijn flink omhoog gegaan. Heel af en toen vind ik nog iets leuk voor een euro, maar het werk van goede en bekende artiesten betaal je toch al gauw 5 euro, soms meer voor. Nu vind ik het helemaal niet erg om voor een goede plaat wat meer te betalen, maar er zit geen logica achter. De ene gaat voor 5 euro, de andere voor 15. En die van 15 is minder waard dan die van 5. Het gaat vooral om bekende namen, niet om de plaat van die bekende naam. Bijvoorbeeld gisteren kwam ik gewoon een verzamelaar van Frank Sinatra tegen, die kostte zes euro. Als het een echt album was geweest, had ik nog willen overwegen om hem te kopen. Gelukkig kwam ik nog een andere verzamelaar tegen van Sinatra in de 1 euro bakken.

Eergisteren kwam ik ook 'At Budokan' tegen, één van de weinige albums van Dylan die ik nog niet op elpee in m'n platenkast had staan. De paat kostte wel 7 euro, maar dat was ik er bereid voor neer te leggen. De elpee verkeerd namelijk in erg goede staat en de poster en boekje zit erbij.

De meningen over dit album zijn erg verdeeld. De meeste kritiek wordt op het bombastische geluid van het concert gegeven. Ook wordt gezegd dat er veel betere concerten uit deze tour te vonden zijn. Ik heb een aantal van de concerten van Dylan uit 1978 op tape, ik weet niet goed meer wat m'n mening daarover was. Ik zal er weer een aantal beluisteren, later meer. Ik heb verre van problemen met 'At Budokan'. Oké, de nummers zijn niet hetzelfde als ze origineel waren, maar dat hoeft ook niet. Het groteske geluid, het veranderende akkoordenschema's, geven een nieuw jasje aan de nummers, werpen een andere blik op de muziek en tekst. Bijvoorbeeld: 'Ballad of a Thin Man'. Ik kreeg kippenvel toen ik dit nummer hoorden. Een saxofoonsolo die de sterren van de hemel blaast.

Het mooie van Dylan is, dat hij zich keer op keer vernieuwd, niet blijft hangen in wat geweest is. De tijden veranderen, goede artiesten dus ook.

    

woensdag 9 september 2015

Door de ogen van een zestienjarige en Cash in de wereld draait door

Vandaag ben ik zestien jaar oud geworden. En bij een nieuwe leeftijd hoort een nieuwe ondertitel. Door de ogen van een zestienjarige. Ik heb ook maar gelijk een nieuwe achtergrond erbij gemaakt. Er zit veel tijd in, maar het resultaat mag er zijn, al zeg ik het zelf. Mag ik zestien een belangrijke leeftijd noemen?Vroeger betekende het heel wat, maar nu kan ik alleen maar voor m'n brommerrijbewijs gaan. Sorry, maar ik spaar toch liever voor een auto. 16 is dus niet een heel speciale leeftijd. Buiten dan dat het twee jaar voor de volwassenheid is. Al weet ik nu ook nog niet of ik daar zo veel van moet verwachten. Zestien is voor velen een verandering in hun leven. De laatste fase van de puberteit en de laatste fase voor de volwassenheid. Over 670 dagen ben ik volwassen, althans volgens de Nederlandse wet. Ben je met achttien ook echt volwassen? Dat is een vraag om over te speculeren.

Gisteren was er een item in 'De wereld draait door' gewijd aan Johnny Cash, zie hier. Er is een nieuwe biografie over hem verschenen. Eentje die ik erg graag zou willen kopen, maar wat nu nog niet kan. Wie weet over een paar weken. Een item gericht aan duetten die Cash heeft gezongen en die ook in duet vorm door de muzikanten in 'Dwdd' werden uitgevoerd. Een mooie kijk op het werk van Cash, met ere gebracht. Je moet het maar durven om aan het oeuvre van Cash te komen, wat mij betreft zijn deze muzikanten erin geslaagd.

Voor wie interesse heeft, ik zal naast dit blog over muziek ook een blog over filosofie bijhouden, zie hier.     

vrijdag 4 september 2015

Vluchtelingen

Even een bericht anders dan ander. Ik heb nooit de intentie gehad om politiek getinte berichten op dit blog te schrijven. Toch voel ik me genoodzaakt dit te doen, het zij met een muzikaal randje.

De afgelopen twee dagen ging die verschrikkelijke foto de wereld over. Hartverscheurend is het enige wat ik erover kan zeggen. Die foto had zo'n grote impact op mij, en ik denk ook op velen van jullie, dat ik hem hier niet durf te plaatsen. Toch kan deze foto misschien nog iets betekenen voor de vluchtingen. Ik hop dat deze foto de schellen van onze ogen laten vallen. Dat we hierdoor beseffen wat er zich afspeelt en hoe verschrikkelijk dit is. En van stil toekijken overgaan tot handelen,dit geldt ook voor onze overheid en de EU. Dat we beseffen dat die ene foto representeert wat duizenden mensen overkomt. Mensen zoals jij en ik, die net zoveel recht hebben op vrijheid als wij. Er zijn nog zoveel meer kinderen, vrouwen en mannen die verdronken zijn, vluchtend voor oorlog. Wie zijn wij om onze luxe boven het leven en vrijheid van anderen te stellen. Besef dat het onze plicht is om te helpen en onze naaste lief te hebben.  Het kind op die foto had in zijn korte leven alleen maar oorlog gekend, stel voor hoe dat is. Om constant in angst en onzekerheid te leven.

Er zijn drie nummers die ik met jullie wil delen. 'Freedom/Motherless Child' van Richie Havens. Want we hebben allemaal recht op vrijheid en er ontzettend veel kinderen zijn die nu moederloos zijn en daardoor hopeloos. 'This Land is Your Land' van Woody Guthrie, omdat ik vind dat ons land en Europa ook het land moet kunnen zijn van vluchtelingen. En 'Jesus is the Answer' van Andrae Crouch, omdat Jezus echt het antwoord is. Hij handelde uit liefde en dat zouden wij ook moeten doen. Hij zei dat we afgerekend zullen worden op hoe we de weduwen, de wezen en de vreemdelingen behandelden. Of we gehandeld hebben uit liefde naar onze medemens. Heb je naaste lief als jezelf, dus ook de vluchtelingen die opzoek zijn naar vrijheid en zekerheid. Om te leven in een plek waar geen oorlog is en waar ze niet constant in angst moeten leven.

          

zondag 30 augustus 2015

Highway 61 Revisited: 50 jaar lang vernieuwing

Het is vandaag precies 50 jaar geleden dat het iconische album 'Highway 61 Revisited' uitkwam. Door velen het beste popalbum aller tijden genoemd. En ook bij mij is het een album wat een speciaal plekje in m'n hart heeft.  'Highway 61 Revisited' is een beleving, een vernieuwing, hét album van de popmuziek uit de jaren-60 en de jaren daarna.

Ik hoorde dit album voor het eerst toen ik 12 jaar oud was, vlak nadat ik m'n eerste platenspeler had gekregen. Toen ik hem hoorde, ging er een werld voor me open. Het was iets unieks, iets wat ik nog nooit eerder had gehoord. Zowel op muzikaal gebied, als op tekstueel. Het album bevat stuk voor stuk nummers die me verbluffen op deze twee gebieden. De teksten zijn onnavolgbaar, niet te begrijpen, maar toch zijn ze wonderschoon. Zelfs denk ik soms te weten wat de teksten beteken. Wat Dylan bedoelt met het voelen als een rollende steen, wie die dunne man is, hoe het is om de 'grafsteenblues' te hebben. En zo denk ik dat iedere liefhebber van dit album in de loop van de tijd wel z'n eigen betekenis aan de nummers heeft gegeven en dat iedere liefhebber van dit album ook z'n eigen verhaal erbij heeft. Iedere keer als ik dit album draai, het maakt niet uit hoeveel tijd het geleden is, komt hetzelfde gevoel naar boven. Word ik telkens weer weggeblazen door de muziek en de teksten, maar bovenal geniet ik volop van het album

Enfin, 'Higway 61 Revisited' is niet zomaar een album. Het is een icoon in de popmuziek, op z'n minst. Door velen zelfs een meesterwerk genoemd. En voor mij is het zeker een meesterwerk, maar vooral ook één van m'n favoriet albums van meneer Dylan.

Ik ga nog even door met luisteren naar 'Higway 61, luistert er nog iemand met me mee? Ik raad je aan om 'Higway 61 Revisited' nog eens uit de kast te pakken, al is het alleen maar om z'n verjaardag te vieren.       

zondag 23 augustus 2015

Mededeling

Jullie zullen al wel gemerkt hebben dat het al een tijdje terug sinds het laatste bericht op dit blog verscheen. De reden hiervoor? Meerdere factoren, maar de voornaamste schrijven aan andere stukken en het lezen van boeken. Eén van de stukken die ik geschreven heb is al te lezen, zie hier, de andere stukken zullen spoedig verschijnen.

Dan kom ik meteen maar bij het volgende punt. Morgen begint voor mij weer het nieuw schooljaar. Voorbij met de zee van vrije tijd om muziek te luisteren, te lezen en te schrijven. Omdat dit jaar mijn examenjaar is, wordt deze blog net even een lagere prioriteit voor miij. Helaas omdat het het afgelopen jaar niet al te goed is gegaan wat betreft mijn school, is het belangrijk dat ik dit jaar me van m'n beste kant laat zien en uiteindelijk m'n diploma haal. Niet getreurd, ik vind het komende schooljaar vast nog wel vrije tijd om te bloggen en m'n ervaringen over muziek met jullie te delen.

Enfin, nu dit gezegd is kom ik bij de muzikale boodschap van dit berichtje uit. Welke muziek stond de afgelopen week centraal? Onder andere die van Supertramp en de plaat 'Even in the Quietest Moments'. Een plaat die muzikaal geweldig in elkaar zit. Zeker een aanrader. 'Fool's Overture' is voor mij het beste nummer.

 



Andere muziek die deze week centraal stond, was die van John Coltrane met het album 'Ballads'. 



 

donderdag 13 augustus 2015

Een vallende ster

Gisteren is er voor de komende nachten een groot aantal vallende sterren voorspelt. Een buitenkansje voor menig liefhebber van de kosmos om een nacht lang naar de hemel te kijken en wellicht een aantal momenten een vallende ster te kunnen zien. En zich te verwonderen over het heelal, want wat een wonder is het heelal.

Bob Dylan heeft een nummer over een vallende ster geschreven; 'Shooting Star'. Een nummer over vergeten liefde, een oude vriendschap, mislukte liefde? Wie zal het zeggen. In ieder geval is het nummer als je het mij vraagt één van Dylans beste, misschien zelf het op één na beste nummer van 'Oh Mercy'. Frits Tromp schreef afgelopen zondag een stuk over de versie van dit nummer op 'MTV Unplugged'. De meningen over dit album zijn erg verdeeld. De één vindt hem geweldig, de ander niet om aan te horen. Ikzelf vindt het album ontzettend goed, al draai ik hem niet veel. Maar naar aanleiding van het stukje van Frits heb ik hem samen met m'n vader op zolder beluistert. Met een kopje koffie en en goed gesprek. Daarna luisterde we naar 'Kind of Blue', dat is dan weer een heel andere divisie.

Enfin, 'Shooting Star', wat een nummer en wat een geweldige en prachtige versie op 'MTV Unplugged'. Ook toepasselijk voor de komende nachten. Een nummer om te beluisteren terwijl ik naar de hemel kijk? Ik denk eerlijk gezegd dat ik vandaag maar gewoon in m'n bed ga liggen en hopelijk goed slaap. Maar misschien kijk ik vannacht uit m'n raam en zie ik een vallende ster en denk ik dan aan 'Shooting Star'. Eén keer eerder zag ik een vallende ster, midden in de nacht op een kamp. Terwijl ik diep in de nacht buiten lag en aan het praten was. Toen was het ook zo'n heldere nacht waarin er ontelbaar veel lichtjes aan de hemel fonkelden. En opeens, een lichtstraal. Een vallende ster, al is die term niet correct. Wel een term om bij weg te dromen, Een ster die naar beneden viel. De oude grieken geloofden dat het teken van een God was die naar de aarde keek. En door de kracht van die God kwam er een ster naar beneden vallen. Als je naar de hemel kijkt kun je verwonderen over het heelal en de schoonheid daarvan, maar ook denken velen aan wat er in die hemel schuilt. Of er ergens hoog in de lucht, misschien in een andere diemensie een God is. Die naar de aarde kijkt en bezig is met ons en ons bestaan. God kun je niet zien als je naar de hemel kijkt, maar de sterren brengen hem in onze gedachten misschien wel iets dichter bij, net iets meer bereikbaar. God schuilt in alles, dus ook in de sterren.

Het is een gek fenomeen, een gek fenomeen. Een teken van God of gewoon een reactie door kosmische krachten? Wat het ook is, je kunt er bij weg dromen. Lees de tekst van 'Shooting Star' maar eens...


'Seen a shooting star tonight
And I thought of you
You were trying to break into another world
A world I never knew
I always kind of wondered
If you ever made it through
Seen a shooting star tonight
And I thought of you

Seen a shooting star tonight
And I thought of me
If I was still the same
If I ever became what you wanted me to be
Did I miss the mark or overstep the line
That only you could see?
Seen a shooting star tonight
And I thought of me

Listen to the engine, listen to the bell
As the last fire truck from hell
Goes rolling by
All good people are praying
It’s the last temptation, the last account
The last time you might hear the sermon on the mount
The last radio is playing

Seen a shooting star tonight
Slip away
Tomorrow will be
Another day
Guess it’s too late to say the things to you
That you needed to hear me say
Seen a shooting star tonight
Slip away'

vrijdag 7 augustus 2015

Gedachten over Dylan #35: Blonde haren

Ik heb voor het eerst in m'n vakantie 'Blonde on Blonde' opstaan. Het meesterwerk van de jaren-60, een mijlpaal in de popmuziek. Ik heb altijd veel gehad met dit album. Niet omdat velen dit album als Dylans beste zien. Ik kan moeilijk een beste kiezen uit het immense en tevens immens diverse oeuvre van Dylan. Hetgeen wat met het meeste raakt is 'Oh Mercy', maar of dat dan ook het album tot z'n beste maakt? Nee, 'Blonde on Blonde' is niet m'n favoriet, of om het er sterk uit te drukken, niet m'n oogappel. Toch zou ik uren met iemand kunnen praten over dit album. Wat hem nou zo speciaal maakt, wat het nou tot een waar meesterwerk maakt. Wat het tot het beste album van de jaren-60 maakt, want die titel durf ik het album wel te geven.

Laat ik me vandaag beperken tot de titel. 'Blonde on Blonde', een 'rare' titel voor een Dylanalbum. Blond op blond, krom vertaald. Blond doet me natuurlijk als eerste denken aan de haarkleur. Blond haar; misschien is de titel opgedragen aan iemand met blond haar. Wie kende Dylan met blond haar? Andy Warhol misschien, door velen dé kunstenaar van de jaren-60 genoemd. Nu moet ik bekennen   dat ik niet heel veel sympathie voor Andy Warhol heb. Begrijp me niet verkeerd, ik ontken niet dat z'n werk een grote invloed heeft gehad op de kunt van de 20ste en 21ste eeuw. Het gaat me meer om z'n persoonlijkheid, z'n losbandige gedrag. Het gedrag wat typisch voor de jaren-60 was. Een titel die aan hem opgedragen is hoeft dus niet voor mij. En we moeten toch nog tot een romantisch verhaal komen.

Een ander persoon met blond haar dus. Misschien moeten we het zoeken bij een vrouw. Een vriendin
of geliefde van Dylan. Dan kom je natuurlijk als eerste bij Suze Rotolo en Sara Lownds. Sara Lownds had geen blond haar en dat van Suze Rotolo is meer bruin dan blond. Dit sluit dus weer twee mogelijke personen uit. Toch komt er nog een vrouw bij me op; Edie Sedgwick. Of dit Dylans geliefde was, is niet duidelijk. Men zegt dat een aantal maanden voor het huwelijk van Bob en Sara hij een relatie met haar zou gehad zou hebben. Haar zelfs aan het lijntje heeft gehouden toen hij al in het geheim met Sara getrouwd was. Daar komt nog eens bij dat Edie een tijd lang blond haar had. Het levensverhaal van Edie is jammer genoeg minder romantisch. Een drugsverslaving, anorexia, en een tragische dood. De doodsoorzaak werd officieel als onduidelijk benoemd. Een ongeluk, een overdosis of zelfmoord? Zelfmoord lijkt mij jammer genoeg het meest realistische. 28 jaar en dood. Tragisch, dat is het enige wat ik erover kan zeggen.

Zou het mogelijk zijn dat Dylan de titel, net als mogelijk 'Just Like a Woman' aan Edie Sedgwick heeft opgedragen? Als teken dat hij haar niet vergeten was. Of is dit te romantisch? Is er een andere, meer realistische reden voor de titel? Was het gewoonweg een titel die bij Dylan opkwam, een combinatie van woorden die hem wel aanstond? Wie zal het zeggen?

'Blonde on Blonde', blond op blond. Een album waar iedere Dylanliefhebber weer een ander verhaal en gevoel bij heeft. Wat betekent 'Blonde on Blonde' voor mij? Een hele hoop, maar het voornaamste is gewoon muziek. Want het is muziek in de puurste vorm. Zoals het bedoelt is, maar wat ook vernieuwd.



      

maandag 3 augustus 2015

België, muziekland

Afgelopen wekkend was ik in m'n geboorteland België. Een hoop gezien en van een hoop genoten.
Natuurlijk was er ook plaats voor een bezoekje aan 'The Vinyl Touch' in Mechelen.  En daar heb ik zeker nog een aantal platen gevonden. Zeker zijn we de Vlaamse frites ook niet vergeten. Verder ben ik nog met veel stripboeken thuisgekomen, een hobby die ik heb over gehouden aan de jaren dat ik in België gewoond heb. Nu eenmaal terug thuis in Nederland is het na genieten van de leuke paar dagen die ik daar beleefd heb en vooral genieten van de Vlaamse specialiteiten die we mee naar huis hebben genomen.

En nu komen we aan bij de muzikale vraag van dit bericht. Welke muziek doet met aan Vlaanderen en België denken? Ik heb meerdere keren verteld dat m'n liefde voor muziek eigenlijk pas echt begonnen is in 2008, een jaar nadat we verhuisd zijn uit België. Daarvoor luisterde ik natuurlijk wel naar muziek, maar minder bewust en ik genoot er minder van. Toch is er nu zeker muziek die me doet denken aan België. Het nummer 'Homeward Bound' van Simon & Garfunkel bijvoorbeeld, want België voelt nog steeds al m'n tweede thuis. De muziek  doet me soms denken aan het land waar ik geboren ben. Aan de stad Mechelen of het kleine dorpje Bonheiden wat er op een steenworp afstand vandaan ligt. En zo zijn er nog meer nummers over iemands thuis geschreven, en als ik die nummers dan hoor moet ik bijna altijd denken aan België. Ook als ik Toots Thielemans hoor, de gitarist en mondharmonicalist uit Brussel, of de muziek van Jacques Brel, ook een Brusselaar. Om het wat meer bij vandaag de dag te zoeken, Selah Sue. Zo zie je maar dat het kleine België toch nog een hoop muzikaal talent heeft voortgebracht.

Om een nummer te delen uit de zo velen die ik kan kiezen van Belgische origine, is niet moeilijk voor mij. De muziek van Toots Thielemans heeft een speciaal plakje in m'n hart. Daarom het hummer 'Estate', een jazzballad. En daarmee is alles gezegd...



          

dinsdag 28 juli 2015

'Dinsdagochtendblues'

Ik ben vanochtend de dag begonnen met  kant twee van 'Kind of Blue'. Kant één had ik gisteren aan het begin van de nacht gedraaid, omdat ik niet kon slapen. Zo was ik zonder dat ik het door had met m'n kloptelefoon op in slaap gevallen, vlak nadat de laatste klanken van 'Blue in Green' klonken. Ik wilde eigenlijk beginnen aan het schrijven van het vierde deel van 'Jazz, meer dan muziek'. Maar ik wil er nog even mee wachten, omdat ik weet dat jazz voor velen muziekliefhebbers een moeilijk gebied kan zijn. Een genre wat moeilijk te begrijpen is, soms misschien als een bij mekaar geraapt zooitje klinkt. Daarom een wat algemener bericht.

Ik moet trouwens nog zeggen dat ik gisternacht of vanochtend, het is maar net hoe je het wilt benoemen, begonnen was met 'Freedom Suite' van Sonny Rollins. Ik luisterde naar deze plaat terwijl ik aan het lezen was in 'Dromen van Johanna' het boek bij de cd van Ernst Jansz. Een aantal jaren geleden, ik schat ergens in 2010, was hij klaar met het vertalen van een aantal teksten van Bob Dylan naar het Nederlands. Tijdens dit proces heeft hij een aantal brieven geschreven aan een vriend, in het boek H. genoemd. Hierin vertelt hij regel voor regel wat hij vertaald heeft en waarom, wat hij weggelaten heeft en iets anders voor in de plaats gekozen heeft. Soms zinnen heeft omgewisseld of van enkelvoud meervoud gemaakt heeft. Dit alles met nog een aantal wetenswaardigheden over de achtergrond van de teksten. Over Edie Sedgewick, een mogelijke vriendin van Dylan, over Sara, over de bijbel als inspiratiebron voor Dylan. Al zegt Ernst Jansz zelf de teksten vanuit een atheïstisch oogpunt te willen bezingen. Daarom vertaald hij bijvoorbeeld de strofe 'In the fury of the moment I can see the Master's hand' met 'in het brandpunt van het ogenblik zie ik de meesterhand'. Meester zonder hoofdletter dus, Ernst Jansz heeft het niet over God, Dylan vrijwel zeker wel. Er wordt een aantal keer geciteerd uit het boek 'Ik Jan Cremer derde boek', al betwijfel ik of Jan Cremer de gebeurtenissen die hij bijschrift echt heeft meegemaakt of gewoon uit z'n duim zuigt, zie voor aanvulling hier. Hij beweert verantwoordelijk te zijn voor te titel van 'Visons of Johanna', volstrekt belachelijk als je het mij vraagt. Al met al is het boek zeker een aanrader, ik heb het immers in één dag uitgelezen. De cd is ook zeker niet onaardig. Al is het misschien een beetje een zwakke productie. Ik ben van mening dat de vertalingen beter uit de verf hadden kunnen komen. Daarom zou ik willen aanraden om de live-dvd ook zeker te bekijken.

Ik had het boek zo rond twee uur uit, luisterde nog even verder naar 'Kind of Blue' en viel dus zoals gezegd met m'n koptelefoon nog op in slaap.

Vanochtend begon ik dus met kwant twee van 'Kind of Blue' terwijl ik begon met lezen in 'Een studie in rood' of de beter klinkende originele titel 'A Study in Scarlet'. Het eerste boek over Sherlock Holmes en Dr. John Watson geschreven door Sir Arthur Conan Doyle. Een detective verhaal gemixt met de tweede kant van 's werelds best verkochte jazzalbum, twee dingen die naar mijn mening erg goed samen gaan.

Nu staat 'Reggata de Blanc' van de 'The Police' op. Ik kocht deze elpee ongeveer vier maanden geleden bij de lokale platenzaak van Alphen aan den Rijn. Het verheugt me dat in m'n woonplaats op tien minuten afstand een platenzaak zit. Sinds het aanschaffen van deze elpee heb ik hem slechts sporadisch gedraaid. De reden? Het is niet helemaal m'n muziek. Begrijp me niet verkeerd, ik beleef zeker een hoop plezier nu tijdens het draaien. Maar ik voel niet de behoefte om hem over een week of twee weken weer te draaien. Er zijn een hoop andere albums die veel meer die behoefte bij me oproepen. 'Oh Mercy' van Bob Dylan bijvoorbeeld, maar ook vrijwel alle 'American Recordings' van Johnny Cash.

Enfin, ik luister rustig verder naar 'Regatta de Blanc' en zak achterover met m'n boek...      

vrijdag 24 juli 2015

Gedachten over Dylan #34: De dingen zijn veranderd

Het is al een hele tijd terug sinds ik de laatste 'Gedachten over Dylan' schreef. 11 april om
precies te zijn. Toch is Dylan de afgelopen weken in een grote mate aanwezig geweest. 'Blood on the Tracks', 'Oh Mercy', 'Time out of Mind', 'Tempest', 'New Morning', 'Nashville Skyline' en 'Blonde on Blonde' zijn de albums die ik onder andere beluisterd heb. En eigenlijk zou ik over elk van deze albums een aparte 'Gedachten over Dylan' schrijven. Waarom dat weinige schrijven over Dylan? Ik heb er zelf eigenlijk ook geen antwoord op. Het vele luisteren naar de jazzmuziek? Het grote aantal nieuwe platen, niet van Dylan, wat de afgelopen tijd m'n kast is ingeslopen? Het lezen van een biografie van Frank Sinatra? Ik luister minder naar Dylan dan voorheen, ik zal het maar eerlijk zeggen. Heeft z'n werk in waarde afgedaan bij me? Zeer zeker niet. Het komt gewoon doordat er zoveel meer goeie, soms geniale muziek buiten Dylan is. Er is zoveel buiten Dylan om te ontdekken. En ik zou mezelf tekort doen als ik me alleen zou beperken tot Dylan.

Het wordt tijd dat ik weer regelmatig, een keer of twee per week, over Dylan schrijf,. Over z'n muziek, over hem als persoon. Over wat er in m'n gedachten afspeelt over de man. Want één ding staat vast, Dylan is een interessant figuur.

Terwijl ik dit stukje schrijf  luister ik niet naar Bob, ik heb m'n koptelefoon op en luister naar een plaat van Charlie Parker. Vandaag gekocht bij Homesick Records, een platenzaak in Amsterdam. Voor een groot deel gewijd aan Dylan. Toch moet ik denken aan een nummer van Dylan, 'Things Have Changed'. De dingen zijn veranderd. De broer van 'The Times they are-a Changin'. Of een oudere versie van het lied. Een nieuwe kijk op de constant veranderende tijden. Een duidelijke connectie dus tussen deze twee liederen. De één uit 1963, de ander uit 2000.

'Things Have Changed' is geschreven voor de film 'Wonder Boys' uit 2000. Dylan won een Oscar voor het nummer. Ik moet eerlijk bekennen dat ik 'Wonder Boys' nog nooit gezien heb. Dat moet ik zeer binnenkort gaan doen. Al is het alleen maar om 'Things Have Changed' langs te horen komen. 

De plaat van Charlie Parker loopt op z'n einde. Parker en Dylan hebben niet zoveel met elkaar te maken. Bebop en Dylans muziek zijn een wereld van verschil. Ahoewel, wie Charlie Paker kent, kent vast ook wel Billie Holiday en wie Billie Holiday kent, kent vast ook wel Frank Sinatra. En wie Frank Sinatra goed kent, zal vast ook wel weten dat 'Shadows in the Night', Dylans laatste studioplaat, alleen maar nummers bevat die Sinatra in z'n ontzettend succesvolle carrière ook heeft opgenomen. Enfin, het cirkeltje is weer rond.

Ga ik Dylan nu luisteren. Nee, eerst moet ik de nieuwe Billie Holiday cd luisteren die ik vandaag gekocht heb en wellicht draai ik daarna weer Dylan. Welke plaat is nog een raadsel...   
   

 




 

woensdag 22 juli 2015

Jazz, meer dan muziek #3: Dave Brubeck, de altijd vrolijke pianist

Dave Warren Brubeck werd geboren op 6 december 1920, een winteravond in Californië. Hij studeerde eerst aan de universiteit van de Pacific.  Na zijn afstuderen deed hij z'n dienst in het Amerikaanse leger. Hij speelde piano op een concert van het rode kruis en was een hit. Hij hoefde niet mer te vechten en mocht een legerband oprichten. Hierdoor kwam hij voor het eerst in aanraking met de saxofonist Paul Desmond. Na zijn dienst ging Brubeck compositie studeren bij Darius Milhaud, een fameuze componist en muziekpedagoog.

In 1959 richtte Brubeck samen met Paul Desmond het Dave Brubeck kwartet op. De eerste samenstelling was Brubeck op piano, Desmond op de saxofoon, wisselend Ron Crotty en Bob Bates op contrabas en Lloyd Davis en Joe Dodge op drums. In 1956 nam Joe Morello de plaats op de drums in en in 1958 nam Eugene Wright de plaats in op contrabas. Hij was toen de enige Afro-Amerikaan in het kwartet. Voor die tijd was het zeer ongebruikelijk dat zowel blanken als zwarten met elkaar speelden. Brubeck speelde hierdoor een belangrijke rol in de samensmelting van de jazzwereld tussen blank en zwart. In 1959 was de samenstelling definitief en het legendarische Dave Brubeck kwartet was geboren.

1959 staat bekend als het jaar wat de jazz veranderde. Miles Davis heeft dit jaar natuurlijk de grootste rol gespeeld, maar ook het Dave Brubeck kwartet droegen hun steentje bij. Ze brachten dat jaar namelijk de legendarische plaat 'Time Out' uit. Met natuurlijk het wereldberoemde nummer 'Take Five' geschreven door Paul Desmond, wat de bestverkochte jazzsingle aller tijden zou worden. Het nummer is geschreven in 5/4 maat, vijf tellen per maat dus. Een zeer ongebruikelijke maatsoort tot dan toe in de jazz. Maar ook de rest van de plaat zit meesterlijk in elkaar. Rustig, fijn pianospel. Geweldig saxofoonspel van Paul Desmond. En de begeleiding van de drums en bas vullen het spel goed aan. Een ander voorbeeld van een geweldig nummer op de plaat is 'Blue Rondo a'la Turk. Een bijna klassiek nummer, maar toch net het jazzy randje wat het nodig heeft en het een prachtig stuk maakt. 'Time Out' is een mijlpaal in de jazzwereld.

De jaren na 'Time Out' verlopen zeer succesvol voor het Dave Brubeck kwartet. Ze brengen in 1961 een vervolg uit op 'Time Out' met de titel 'Time Further Out'. Het album gaat door met de unieke maatsoorten. In 1962 komt er weer een vervolg op 'Time Further Out' met de titel 'Time in Outer Space'. In 1964 komt het vervolg 'Time Changes' en in 1966 het vervolg daar weer op met de titel 'Time In'. Al deze albums staan ook wel bekend als de 'Time' serie. Albums die qua thema hetzelfde zijn, maar zeker ook verschillen van elkaar. Buiten de 'Time' serie brengen ze ook een aantal live albums uit. Stuk voor stuk prachtig. Nummers die net anders gespeeld worden als op het album en waar om de melodie heen wordt geïmproviseerd.

Een zeer succesvolle loopbaan dus voor Dave Brubeck en z'n kwartet. In 1967 neemt Desmond door gezondheidsproblemen afscheid van het kwartet, tien jaar daarna overlijdt hij op 53jarige leeftijd aan longkanker. Grote successen scoort Dave Brubeck niet meer, maar hij blijft in de wereld bekend door z'n grote invloed op de jazzmuziek. Hij ontving een groot aantal prijzen waaronder de 'Kennedy Center Honnors'. Een eerbetoon voor z'n levenslange bijdrage aan de muziek en cultuur.

Dave Brubeck overlijdt één dag voor z'n 92ste verjaardag op 5 december 2012 aan hartfalen.

De invloed van Dave Brubeck op de jazzmuziek was en is vandaag de dag nog steeds immens groot. Iemand die ervoor zorgde dat de blanke en zwarte jazzwereld bij elkaar kwam. Altijd vrolijk, altijd een grote lach op z'n gezicht.   

maandag 20 juli 2015

Jazz, meer dan muziek #2: John Coltrane, indrukwekkend, ontroerend spel

John Coltrane, geboren op 23 september 1926, was één van de beste al dan niet de beste
tenorsaxofonisten ooit. In z'n veel te korte leven heeft hij een immens oeuvre achtergelaten. Een muzikaal voorbeeld voor velen. En iemand die met z'n muziek ontzettend veel mensen, waaronder ik, keer op keer laat genieten.

Coltrane begon al op zeer jonge leeftijd te spelen in de bands van onder andere Dizzy Gillespie, Johnny Hodges en Eddie Vinson. Zo kreeg hij al zeer snel naam onder het publiek. Zijn echte succes begint echter pas als de tenorsaxofonist in het kwintet van Miles Davis start. In de jaren dat hij bij Davis speelde kon hij zich van z'n beste kant laten zien en langzaam maar zeker nam hij z'n eerste platen op, op wisselende labels. In 1957 nam hij 'Blue Train' op voor het legendarische Blue Note label. Coltrane ging steeds meer en meer onder de grote bebopartiesten horen.

Coltrane is in 1959 te horen op het baanbrekende album 'Kind of Blue' van Miles Davis ook kwam  hij begin 1960 met 'Giant Steps' op het Atlantic label, wat z'n definitieve doorbrak betekende. 'Giant Steps' was daarbij ook z'n afscheid aan de bebop.











Davis ontslaat hem meerdere keren door Coltranes hardnekkige heroïne verslaving en nam hem een aantal keren terug aan. Hij tolereerde Coltranes wisselende gezondheidstoestand echter niet en na 1960 gaat Coltrane definitief solo.

In 1961 brengt hij 'My Favorite Things' uit. Een mix tussen bebop en modale jazz. Het titelnummer van het album is een arrangement op een nummer uit 'The Sound of Music'. Hoe Coltrane van zo'n musicalnummer een ware jazzklassieker weet te maken, is zeer indrukwekkend en laat het muzikale talent van Coltrane maar weer eens zien.









In de jaren hierna brengt hij, al dan niet met z'n kwartet, nog een aantal zeer verfijnde en
indrukwekkende albums uit. Waaronder: 'Olé Coltrane' en 'Lush Life'. In 1963 komt hij met zijn kwartet met 'Ballads' op het Impulse label. 'Ballads' bevat, zoals de titel al doet vermoeden, alleen maar jazzballads. Misschien muzikaal gezien niet z'n beste of meest verbluffende album, maar voor mij zeker een favoriet. Het gevoel wat Coltrane in z'n spel legt is ongelooflijk mooi. Je voelt wat Coltrane op dat moment voelde. Iedere noot raakt. En de drie overige leden van het kwartet weten goed in te spelen op het spel van Coltrane. Soms op de voorgrond, soms op de achtergrond om Coltrane de ruimte te geven.  Voor mij echt een topper.



In 1964 komt John Coltrane met iets wat nog nooit eerder in de jazzwereld vertoont is. Het
conceptalbum 'A Love Supreme'. Een album wat Coltrane ziet als een eerbetoon aan God en wat voor een groot deel rust op improvisatie net als 'Kind of Blue'. De muziek valt echter totaal niet te vergelijken met 'Kind of Blue'; het is een heel ander concept in de jazz. Het overstijgt bebop en cooljazz, dit is een totaal andere divisie. Toch is dit album niet voor ieder moment geschikt. Er is een hoop geluid op te horen, geen album om rustig te luisteren voor het slapengaan dus. Je moet klaarwakker te zijn om optimaal te genieten van wat er te horen is. Want ieder detail, hoe klein het ook mag zijn, voegt iets speciaals toen aan het totaalplaatje van dit meesterwerk.



In de jaren na 'A Love Supreme' komt hij met nog een aantal zeer goede albums. Waaronder 'Ascension'. Wat verder borduurt op de vrije improvisatie stijl van 'A Love Supreme'. Het zelfs nog een stapje verder brengt; het lijkt alsof alle regels achterwege worden gelaten. Hij speelt zelfs nog voor een zeer korte tijd met z'n vrouw Alice Coltrane als pianist.

Op 17 juli 1967 slaat echter het noodlot toe, de langdurige heroïne en alcoholverslaving van John Coltrane eisen hun tol. Hij overleed op ruim veertigjarige leeftijd. Het is bijna onbegrijpelijk hoe Coltrane in zo'n korte tijd zoveel prachtige muziek heeft opgenomen. In z'n korte leven heeft hij meer voor de jazz en muziek in het algemeen betekent dan vele anderen. Een man die ten onder ging aan z'n eigen talent. Juist doordat hij zo'n immens talent had, was hij gevoelig voor verdovende middelen. Een manier voor hem om rust te vinden in de chaos.

Na z'n dood blijft de stempel die hij op de jazzmuziek heeft achtergelaten enorm. Een muzikaal voorbeeld voor velen. Het spel van Coltrane was uniek, verfijnd. Spel om van te genieten, soms van omvergeblazen te worden en soms ontroerd door te worden...              

zaterdag 18 juli 2015

Jazz, meer dan muziek #1: Miles Davis, de man die de jazz veranderde, de jaren 40 tot 1960

Als je aan mij vraagt wat de jazzmuziek voor me betekent kan ik er makkelijk uren over doen om een antwoord te geven. Jazz is voor mij zoveel, het is meer dan muziek, het is meer dan liefde voor een genre. Jazz is niet te vatten. Jazz is meer een woord voor een ongelooflijk grote verzameling van genres en daar weer subgenres van. Bebop, Hardbop, Post-Bop, Cooljazz, Bossa Nova, West Coast Jazz, Fusion, Funkjazz, Swing, Bigband, Modale Jazz. En dan heb ik nog maar een klein deel van alle stromingen in de jazz gehad. Omdat jazz zo ontzettend veel voor me betekent en ik er vrijwel dagelijks naar luister, wil ik een serie starten op dit blog volledig gewijd aan dit genre. In ieder deel van deze serie zal ik een artiest bespreken. Ik begin met Miles Davis, door velen de grootste genoemd. Of dat waar is kun je uren over speculeren, het staat echter vat dat hij de jazz veranderde. Zelfs een hele nieuw richting begon.

Miles Davis, geboren op 26 mei 1926, begon in de band van Charlie Parker, een man om een een heel
ander stuk over te schrijven. Charlie Parker was toen de grootste, stond aan de wieg van de bebop en heeft ontzettend veel jong talent aan de wereld laten zien. Een ander talent waar Miles erg tegen opzag was Clark Terry. En ja, Terry was ook trompettist. Davis begon dus eind jaren veertig in de band van Parker. Hij was een echte bebopmuzikant. Het tempo lag hoog, veel akkoorden, een hoop 'herrie'. In 1949 had hij zichzelf bewezen als muzikant en bandlid en kon hij beginnen als soloartiest. Hij werd een zeer vooraanstaand figuur in de jazzwereld. Een meester op z'n instrument. Er is echter ook een keerzijde aan de medaille. Juist doordat hij zoveel speelde in de grootste jazzclubs kwam hij in aanraking met heroïne. Hij ontwikkelde een hardnekkige verslaving, het werd op een gegeven moment zelfs zo erg dat z'n spel achteruit ging.

In 1954 leek hij echter alles weer aardig op een rijtje te hebben. Hij richtte het Miles Davis kwintet
op. Hierin speelde onder andere John Coltrane. Met dit kwintet ging hij zich langzaam maar zeker ontwikkelen naar cooljazz. Een tegenreactie op de hardbop. Het spel van cooljazz is over het algemeen rustiger dan dat van bebop en kent minder akkoorden. Cooljazz is dus een mindere aanslag op je gehoor. Dit had albums als 'Birth of the Cool', Round 'Bout Midnight', 'Miles Ahead', een samenwerking met Gil evans, 'Relaxin'' en 'Milestones' tot gevolg. Ook schreef en speelde Davis in 1958 de soundtrack voor de film 'Ascenseur Pour L'echafaud'. Op dit album komt de relaxte, zachte, en mooie klank van de cooljazz echt naar voren.




Nu komen we dan eindelijk uit bij maart 1959 uit. Davis begint met Cannonball Adderley, John Coltrane, Bill Evans, Paul Chambers en Jimmy Cob aan de opnames van 'Kind of Blue. De artiesten krijgen niets meer dan een paar aanwijzingen op papier voorgeschoteld. Davis geloofde in de kracht van het improviseren. Kind of Blue werd op twee dagen opgenomen. Kun je nagaan, twee opnamesessies die een album voortbrachten wat de hele muziek zou veranderen. 'Kind of Blue' heeft de kracht van een groep ongelooflijk getalenteerde, geniale muzikanten bij mekaar brengen. Muzikanten die elkaar haarfijn aanvoelen en perfect op elkaar in kunnen spelen. Het geluid van 'Kind of Blue' ontstond spontaan, bijna toevallig. En dat bijna toeval bracht een meesterwerk voort. Een album waaraan alles klopt. Een album wat bijna perfect is.

Eind 1959 begint hij aan de opnames van 'Sketches of Spain'. Zijn tweede samenwerking met orkestleider Gil Evans. Een album wat dezelfde rust kent als 'Kind of Blue', maar muzikaal gezien een totaal andere richting inslaat. Het album doet z'n titel eer aan; het is een Spaans album. 'Flamenco-jazz', of zoiets. Je zou het bijna geen jazz meer kunnen noemen. Dit album bewijst dan ook hoe ongrijpbaar en divers jazz eigenlijk is. Het gaat van het ene uiterste totaal naar het andere. Het genre bestaat uit eigenlijk alleen maar tegenstellingen.






Na 1960 valt de zo bekende en geweldige groep uit elkaar. Iedereen gaat z'n eigen weg en gaan een glansrijke solocarrière tegemoet. Is het dan over voor het succes van Miles? Nee, in 1964 richtte hij zijn tweede grote kwintet op. In de jaren-70 stort hij zich in de Funkjazz en Fusion en werd hierin even vooraanstaand als in de cooljazz. Een succesvolle muzikale carrière dus voor Miles Davis. Maar hoe succesvol zijn muzikale carrière ook was, zo onsuccesvol was z'n privéleven. Drugs bleven de macht over hem houden, hij had losse handjes, een hobbelig liefdesleven. Een geniale, maar ook een zeer moeilijke man dus. Eén ding staat vast, muziek maken kon hij als geen ander. Davis veranderde niet alleen de jazz, maar ook muziek in het algemeen...

En daarmee komen we aan het eind van deel een van deze serie. Volgende keer zal ik de carrière van John Coltrane bespreken. 

        

donderdag 16 juli 2015

Op de draaitafel #49: Tapestry - Carole King

Er zijn albums die al vanaf het moment dat ze uitkwamen tot vandaag de dag alom geprezen worden. 'Tapestry' van Carole King is er zo eentje. Een plaat die het goede stukje weet te raken, waaraan alles klopt en bovenal is het een plaat die geschikt is voor ieder moment, iedere dag en iedere stemming. De zachte stem, pianospel en begeleidingsband hebben een rustgevend effect. Een echte popplaat waar klassiekers als 'You've Got a Friend', 'Will You Love Me Tomorrow' en 'So Far Away' opstaan.

In maart 1971 kwam Carole King met haar tweede studioalbum, een jaar eerder had ze al 'Writer' uitgebracht wat grandioos flopte. 'Tapestry' kwam echter veel beter terecht bij zowel critici als publiek. Een zeer succesvol liedjesschrijver die zelf ging zingen. Ze schreef onder andere liedjes voor Aretha Franklin, The Everly Brothers en The Shirreles. Nu zong en speelde ze dus zelf. Prachtig, ingetogen pianospel, hetzelfde geld voor haar stem. Zacht, liefdevol, zeer aangenaam om naar te luisteren. Liedjes met een simpel ogende tekst, maar een ware boodschap. En vandaag de dag, ruim 44 jaar na het verschijnen van dit album, weet het hetzelfde als zo lang terug bij mensen los te maken. Klinkt het nog steeds nieuw en even mooi. Is de boodschap van het album nog steeds waar en klinkt de stem van Carole King nog steeds ontzettend mooi.

'Tapestry' is dus een album wat bij het rijtje klassiekers hoort. Bij 'Blonde on Blonde', 'What's Going On', 'Harvest', 'Kind of Blue', 'A Love Supreme', 'Songs in the Key of Life', enz.. Dit zijn allemaal albums die sinds de dag van verschijning tot nu ongelooflijk mooi en goed klinken. Nog steeds alsof ze gisteren opgenomen zouden kunnen zijn.

'Tapestry' is een album wat goed klinkt, makkelijk valt te beluisteren, maar ook op sommige momenten verbluffend klinkt. Ik moet het eerlijk bekennen, ik ben niet gauw weg van een vrouwenstem, Het mist voor mij soms de kracht, of het kleine stukje onzuiverheid wat meer sterkte kan geven aan de boodschap. Maar ik ben wel weg van de stem van Carole King. Haar stem klinkt krachtig, heeft 'soul' en weet te raken. De liedjes zijn opgebouwd uit maar een paar akkoorden. Maar Carole King weet deze paar simpele akkoorden steeds op een net andere manier te bregen. Zodat het spel fijn en absoluut niet saai klinkt.

Kortom vind ik 'Tapestry' zeker een aanrader. Een album om bij tot rust te komen en van te genieten. Een album wat voor iedere stemming geschikt is en een rustgevend effect heeft. En bovenal een album is wat een ware boodschap met zich meedraagt. Een boodschap van vriendschap en liefde, twee dingen waar alles mee staat of valt. Alles draait in de kern om liefde van en voor elkaar...

Cijfer: 9         

maandag 13 juli 2015

Op de draaitafel #48: Giant Steps - John Coltrane

Vandaag heb ik een lang gepland bezoek aan platenzaak Concerto in Amsterdam gedaan. En ik ben meer dan tevreden met een aardige vondst thuisgekomen. Vandaag wil ik graag het eerste album uit deze vondst bespreken, 'Giant Steps' van John Coltrane. 'Giant Steps' is het derde album wat ik van Coltrane heb gekocht, eerder kocht ik al 'Blue Train' en meesterwerk 'A Love Supreme'.

Kant één telt 4 nummers, titelnummer 'Giant Steps', gevolgd door 'Cousin Mary', wat echt voor zijn nicht Mary geschreven is, 'Countdown' en afsluiter 'Spiral'. Het album wordt gezien als het afscheid van Coltrane aan de bebop. En dat valt te merken, de nummers op kant één zijn uptempo, vrolijk, er worden veel akkoorden gebruikt, maar door dit alles is het wel een zeer indrukwekkend geluid. Het raakt me zeer zeker, het is een zeer indrukwekkend staaltje muziek dat zeker. Toch licht mijn voorkeur toch wat meer bij de cooljazz, modale jazz zoals Miles Davis het noemde. De jazzballades weten me echt te ontroeren, en ontroeren doet de eerste kant me niet. Begrijp me niet verkeerd, dit betekent niet dat ik de nummers van de eerste nummers niet goed vind. Integendeel, als ik alleen maar jazzballads zou luisteren, zou het betekenen dat ik een depressief persoon ben. Ik heb zeker zo af een toen een droevige periode en dan heb ik veel behoefte aan 'modale jazz'. Maar ik heb zeer zeker ook periodes dat ik blij ben en dan gaat een stukje bebop er zeker bij me in.

Kant twee begint met 'Syeeda's Song Flute', een nummer geschreven voor de toen tienjarige dochter van John Coltrane. In de liner-notes staat dit geschreven: 'Syeeda’s Song Flute has a particularly attractive line and is named for Coltrane's 10-year-old daughter. 'When I ran across it on the piano," he says, "It reminded me of her because it sounded like a happy, child's song.'
Het doet hem, en mij inderdaad ook, denken aan een vrolijk kinderliedje. Maar toch klinkt het lied verre van simpel of kinderlijk. Het indrukwekkende spel van Coltrane maakt van dit vrolijke kinderliedje een geweldige jazzsong. Die swingt en, zeer simpel uitgedrukt, gewoon goed klinkt. Kant twee gaat verder met het nummer 'Naima'. Een nummer wat Coltrane voor zijn vrouw Naima geschreven heeft. En hier komt naar voren wat ik eerder in dit bericht beschreef; het raakt me, het ontroert me. Een ballad, een lied vol emotie. Je kunt bijna zelf voelen wat Coltrane voor zijn vrouw voelde. Voor mij het beste nummer van de plaat. Kant twee sluit af met 'Mr P.C.',  door Coltrane geschreven voor de legendarische contrabassist Paul Chambers die ook op dit album meespeelde. Die zowel met Coltrane samenwerkte in de band van Miles Davis als dus op dit album waar Coltrane de leider is. Een vrolijk nummer voor een vrolijke man. En Paul Chambers is inderdaad een geweldig muzikant. Hij speelde bijvoorbeeld mee op het legendarische 'Kind of Blue'. Een man die in alle jazzstromingen thuis was.

Samengevat is 'Giant Steps' een ontzettend goede jazzplaat. Niet perfect, maar hij is z'n geld en plaats in m'n platenkast meer dan waard. Een rustig album is het niet. Het swingt, is uptempo en zeer vrolijk, de luisteraar kan even uitrusten en wegdromen bij het prachtige 'Naima' om dan af te sluiten met het vrolijke nummer 'Mr P.C'. Een album wat ik ongetwijfeld nog velen malen uit de kast zal trekken en dan met veel plezier en verbazing zal beluisteren.

Cijfer: 9


       

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...